รู้สึกบ้างไหม
 
อาจจะดูเนิ่นนาน ก็อาจจะผ่านมาแสนไกล
ที่เราต่างคน ต่างเดิน ต่างไปในวันนั้น
อาจมีใครหลายคน ก็อาจมีคนเป็นร้อยพัน
ที่เข้ามาทำให้คืนและวันฉันหมุนไป

 

รึเพราะว่าเขาไม่ใช่เธอ...
และเหมือนว่าฉันนั้นยังไม่เจอ กับสิ่งที่ตัวเองทำหล่นหาย

รึเพราะวันนั้นเอง ที่ฉันทำเรื่องเราพลาดไป
ไม่อาจจะทำให้เรากลับไป เป็นอย่างวันนั้น

 

 

 

นั้นเพราะว่าเขาไม่ใช่เธอ...
และเหมือนว่าฉัน นั้นเพิ่งเจอ กับสิ่งที่รอเมื่อวันที่สาย

ก็ในวันนั้นเอง ที่ฉันทำเรื่องเราพลาดไป
ไม่อาจจะทำให้เราคืนไป เป็นอย่างวันนั้น

(*)
หากว่าเรารู้สึกเหมือนกัน
อยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนดั่งวันเก่า จะได้ไหม
อยากจะขอสักครั้ง ขอแค่สักครั้ง
(*)
ขอโอกาสสุดท้าย ให้เรากลับมา ให้เราได้กลับมารัก...

                    

 

 

  ทุกคนเกิดมาในโลกนี้ เพื่อทำหน้าที่บางอย่างที่ตัวเราเองต้องเป็นผู้ค้นหา

      

        ตอนเกิดมาก็เกิดมาคนเดียว แม้แต่ตอนจะจากโลกนี้ไป ก็ต้องไปคนเดียวอยู่ดี

   แล้วในวันหนึ่ง เราเปิดรับอีกหนีงชีวิตเข้ามาเป็นหุ่นส่วน ต่างคนต่างแชร์ต่างคนต่างแบ่งปันกันจนกลายเป็นความเคยชิน

   และคิดว่าเราต่างเกิดมาเพื่อเติมเต็มชีวิตให้ใครสักคน ถ้าเราทำได้ก็ถื่อว่าได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสมบูรณ์

 

              "เพราะความรักทำให้ชีวิตเล็กๆของเราอบอุ่นเหลือเกิน

 

   แถมครั้งนั้นเรายังหายใจได้อย่างสบายดี กับธรรมชาตืกับเพื่อนร่วมโลก

แต่พอวันหนึ่งมีหุ้นส่วนชีวิต มีคนมาร่วมแชร์ลมหายใจ

   เราก็บอกตัวเองอย่างมั่นใจว่า ต่อไปนี้ฉันจะไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว

เพราะฉันเกิดมาเพื่อตามหาใครสักคนที่จะอยู่ด้วยกันตลอดไป

คนคนนั้นก็คื่อ......ก็คือเขาคนนี้นั่นเอง

 

           ต่อไปนี้หัวใจของฉันจะไม่ต้องออกเดินทางอีกแล้ว

   "พอมีรัก เราหยุดคิด หยุดค้นหา หยุดซักถาม เพราะคิดว่า  ได้ชิ้นส่วนที่ขาดหายมาเติมให้ตัวเองแล้ว"

 

         แต่แล้ววันหนึ่งเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขี้น เพราะโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน

เมื่อคนที่เรามั่นใจเต็มร้อย ขอถอนห้นคืนโดยที่เราไม่ทันได้ตั้งตัว

ความเคยชินที่เกิดมาคนเดียวนั้น มันได้หายไปนานแล้ว

ทำให้เราลืมไปว่า.......ถ้าอยู่คนเดียวต้องอยู่อย่างไร

เวลาเดินคนเดียว.....ต้องเดินไปทางไหน

ไม่มีเขา.......เราจะทำอย่างไรกับชีวิตที่เหลืออยู่  

 

      ทั้งๆที่สิ่งเหล่านั้น  เมื่อเราเกิดมาบนโลก เราก็ทำมันมาตลอดชีวิต

ทางที่ไปก็เป็นเส้นทางเดิม ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบต้วเราก็เป็นสิ่งเดิม 

แต่พอต้องเดินคนเดียวเรากลับรู้สึกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกไปหมด

 

      "เมื่อเจอความรัก เราหยุดอยูกับที่ เลิกแสวงหาทุกสิ่งทุกอย่าง

     พอไม่มีความรัก ก็เหมือนไม่มีหลักยึดเหนี่ยว

     เราเริ่มอยู่คนเดียวไม่ได้  และคิดว่า

     เราเกิดมาเพื่ออยู่กับใครสักคน"

 

        ในวันที่เขาเดินจากไป วูบแรกของความรู้สึกเราจะถามตัวเองว่า

  เราจะอยู่ได้อย่างไร เมื่อวันนี้ไม่มีเขาอีกต่อไปแล้ว

  ถ้าคำถามนั้นยังคาใจ ถามตัวเองทีไรก็มืดแปดด้าน

  ยังไงๆก็อยู่ไม่ได้   ถ้าไม่มีเขาคงต้องขาดใจตาย

 

   ให้ลองถามตัวเองใหม่ซ้ำๆ ทุกวัน

   ว่าเราอยู่ได้ไหมเมื่อไม่มีเขา

   ถ้าคำตอบยังบอกว่าอยู่ไม่ได้เหมือนเดิม (แล้วไมอยู่ตอบคำถามได้อ่ะ)

   ลองถามตัวเองซ้ำๆที่คำถามเดืมเรื่อยๆทุกวัน

   ช่วงแรกอาจจะเหมือนเดิมคำตอบคือ....อยู่ไม่ได้

     "แต่ทุกครั้งที่เราถามตัวเอง ทุกครั้งที่เราตอบตัวเอง

      สมองเราจะเริ่มคิดทีละนิดๆ พอคิดแล้วก็จะเริ่มมีสติพร้อมเริ่มสำนึกได้ว่า

 

         แล้วทำไมตอนนี้เกิดอยู่ไม่ได้มาซะแล้วล่ะ

  เมื่อเรารู้สึกตัวและจำตัวเองได้  คำตอบสุดท้ายของเราจะเปลี่ยนไป

  พร้อมความรักที่มีต่อใครคนนั้น จะกลายเป็นภาพลางๆ

  เป็นเพียงความทรงจำครั้งหนึ่งในชีวิตก็เท่านั้น

 

        พอเวลาผ่านไปทุกสิ่งทุกอย่างก็จะจางหายไป

      เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขี้น

      หัวใจดวงเดิมจะกลับมาเป็นตัวของตัวเอง

 

                      "แล้ววันไหนที่หัวใจเราแข็งแรงพอที่จะออกศึก

                   วันนั้นความรักก็จะได้ออกเดืนทางอีกครั้ง"

 

               

                    ขอมอบบทความนี้ให้ทุกคนที่พร้อมจะก้าวสู่ ชีวิตใหม่ในวันพรุ่งนี้

 

 

                                                                                      จาก คืนความรักให้หัวใจตัวเอง ของ ธัญวาร์