มีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ได้ส่งเมลล์ฉบับหนึ่งให้ฉัน 

 

" แค่อยากรู้...เธอยังไม่ลืมฉัน
          ภาพมิตรภาพแสนซื่อขณะที่พิกเล็ทเดินตามหมีพูห์ไปต้อยๆ   รอยเท้าคุ่เล็กๆย่ำไปบนหิมะเคียงข้างกับรอยเท้าของพูห์ไปตลอดทาง  เป็นความอบอุ่นในหัวใจที่ทั้งสองทิ้งเอาไว้เบื้อองหลัง
      ทั้งคู่คงเดินมาด้วยกันนานพอสมควรและคงไม่ได้คุยอะไรกันเลย  พิกเล็ทเลยต้อง "ขอเสียง" ด้วยการเรียกพูห์  เมื่อพูห์ขานรับและถามกลับว่ามีอะไรหรือพิกเล็ท  พิกเล็ทกลับเกาะมือพูห์ไว้ก่อนตอบว่า  "เปล่า ไม่มีอะไร แค่อยากมั่นใจว่าเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง"
      ภาพนี้ ถ้อยสนทนานี้เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง สังเกตไหมว่าพูห์เดินนำหน้า  ควรเป็นพูห์หรือเปล่าที่ "ขอเสียง" พิกเล็ทว่ายังเดินตามตัวเองมาหรือไม่
        นั่นหมายถึงว่าเป็นความกังวลในใจพิกเล็ทเองที่เกรงว่าพูห์จะลืมเพื่อนตัวเล็กๆอย่างเขา
      ในชีวิตเราทุกคนคงเคยผ่านพบมิตรภาพแสนดี  แต่มีกี่คนที่รักษามันไว้ได้คงมั่นไมหวั่นไหว  วันคืนแห่งชีวิตกลืนกินและฉุดดึงเรารุดไป  หันกลับมามอข้างหลังอีกทีอาจเศร้าใจหากพบว่าคนที่เราไว้ใจไม่มีใครเดนตามเรามาอีกแล้ว
ไม่อยากเดินข้างหน้าเพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอ
ไม่อยากตามหลังเช่นกัน  กลัวตามไม่ทัน  กลัวเธอทำฉันหล่นหาย
อยากให้เราเดินเคียงกันไปอย่างอุ่นใจมั่นใจ
ว่าตลอดการเดินทางชีวิตอันยาวไกล  เรายังมีกันและกันไปตลอดทาง  "

                      * * *            * * *
                    *         *      *         *
                  *              **              *
                  *                                *               
                   *            L.W.            *
                     *                          *                  
                       *                      *
                          *                *
                             *          *                         
                                *     *                   
                                   *     

      

                         มันเป็นเรื่องราวที่ดีมาก แต่ฉันสัมผัสได้ถึง ความไม่มั่นใจ ที่เค้ามี กลัวว่าใครสักคนจะลืมใครอีกคนไว้กลางทาง

                         สิ่งที่ฉันอยากจะบอกเค้าคือ การที่หมีพูห์ไม่ได้"ขอเสียง"พิกเล็ทว่ายังตามมารึปล่าว      นั่นไม่ได้เป็นเพราะหมีพูห์ลืมไปแล้วว่าพิกเล็ทอยู่ข้างหลัง     แต่เพราะตลอดทางที่ผ่านมาหมีพูห์ใช้เวลาทั้งหมดในการหาเส้นทางที่เพื่อนตัวเล็กของเค้าจะเดินได้ง่ายและปลอยภัยที่สุด     อีกทั้งตลอดการเดินทางที่ผ่านมาหมีพูห์ก็ฟังเสียงฝีเท้าของพิกเล็ทมาตลอดทาง    และมั่นใจว่าพิกเล็ทยังคงอยู่ข้างหลัง เ  ค้าเชื่อใจว่าเพื่อนของเขาจะยังคงเดินตามเค้ามา และเมื่อมีปัญหาเพื่อนตัวนั้นจะบอกเขาทันที ซึ่งเค้าก็พร้อมที่จะช่วยเสมอ เมื่อพิกเล็กต้องการ     แค่คำว่า"มีอะไรหรือพิกเล็ท" อาจจะไม่ได้สื่อความหมายมากมาย   แต่มันก็แทนความห่วงใยจากใจของเค้า   สิ่งที่หมึพูห์ทำอาจจะไม่ได้แสดงให้พิกเล็ทเห็นว่าเค้ายังคงใส่ใจเพื่อนตัวเล็กตัวนั้นอยู่เสมอ การแสดงออกของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางทีถ้าหมีพูห์หันมาขอเสียงพิกเล็ทอาจจะทำให้เค้าไม่ได้ดูทางให้ดีและพาพิกเล็ทลื่นล้ม สิ่งที่เค้าทำอยู่อาจจะเหมือนละเลยพิกเล็ทไป แต่จะมีกี่คนที่รู้ว่าความจริงในใจของหมีพูห์คืออะไร

เพราะหมีพูห์ตั้งใจที่จะพาพิกเล็ทไปด้วยกันตลอดไปต่างหากคือ เหตุผลที่เค้าไม่ได้ ขอเสียง พิกเล็ท

ขอให้รู้ว่าไม่สำคัญว่าเราจะเดินข้างกัน

หรือเธอจะเดินอยู่ข้างหน้า ฉันอยู่ข้างหลัง

หรือฉันอยู่ข้างหน้า เธออยู่ข้างหลัง

ได้โปรดจงมั่นใจว่าฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอไว้กลางทาง และฉันมั่นใจว่าเธอก็จะไม่ทิ้งฉันเช่นกัน

เราจะเดินเคียงกันไปอย่างอุ่นใจมั่นใจ
ว่าตลอดการเดินทางชีวิตอันยาวไกล  เรายังมีกันและกันไปตลอดทาง 

                                                                                                                                                                                                                                                                              มากกว่าคำว่ารัก

                                                                                                                                                LW

 

สิ่งที่เธอแสดง ตั้งแต่เราพบกัน

สิ่งที่เธอจะคิดจะทำ ใยฉันไม่เข้าใจ

เมื่อบางมุมก้อดี แต่บางมุมช่างร้าย

ยิ่งจะมองจะค้นเท่าไหร่ ได้เพียงข้องใจ

 

ยามที่เธอสัมผัสฉัน เธอทำอย่างคนมีใจ

แต่เพียงแค่ยามใกล้เธอเท่าไหร่

กลับเหมือน เธอยิ่งห่างไกล

 

เธอต้องการฉันแบบไหน แบบเพื่อนหรือแบบคนรัก

เธอต้องการฉันแบบไหน ฉันเองไม่เคยแน่ใจ

แต่ทำกับฉันแบบนี้ หัวใจก้อยิ่งเลยเถิดไปไกล

ไม่รักก้อพอได้ไหม.. เมื่อวันนี้ไม่ต้องการเจ็บเพราะรักเธอ

 

หากใจเธอห่างไกล โปรดอย่ามาใกล้กัน

อย่ามาทำให้ไหวให้หวั่น ให้ช้ำเมื่อเธอไป

หากต้องการฉันจริง บอกความจริงได้ไหม

สิ่งที่ใจเธอซ้อนข้างใน โปรดจงอธิบาย

 

ยามที่เธอสัมผัสฉัน เธอทำอย่างคนมีใจ

แต่เพียงแค่ยามใกล้เธอเท่าไหร่

กลับเหมือน เธอยิ่งห่างไกล

 

เธอต้องการฉันแบบไหน แบบเพื่อนหรือแบบคนรัก

เธอต้องการฉันแบบไหน ฉันเองไม่เคยแน่ใจ

แต่ทำกับฉันแบบนี้ หัวใจก้อยิ่งเลยเถิดไปไกล

ไม่รักก้อพอได้ไหม.. เมื่อวันนี้ไม่ต้องการเจ็บเพราะรักเธอ

 

                  ปกติจะเขียนเต็มเพลง แต่วันนี้ขอเป็นท่อนๆ ละกัน^v^ (จากใจๆ 555)

 

                  คิดถึงเพียงเธอ ในใจฉันคิดถึงเพียงเธอ ไม่มีคำใดจะแทนจิตใจ มากมายเท่านี้เลย

 

ฝาก ฝากความรักลอยไปกับใจ ให้สุดแสนไกล ใครที่คอยคิดถึงกัน มองดาวทั้งฟ้าในคืนและวันก็คงเห็นไกล เหมือนดวงจันทร์ไม่มีหมู่ดาว เหมือนใจเหมือนใครรู้สึก ถึงเธอทุกลมหายใจ

 

ฉันนั้นรู้ทันทีและรักทันที ว่าเธอคือความโชคดีที่เข้ามา ตั้งแต่ได้พบกับเธอนั้นชีวิตเหมือนความฝันที่   เกิดขึ้นตอนลืมตา

 

                    ยังไงก็รัก รักเธอได้ยินไหม ไม่ต้องสงสัยหัวใจที่ให้กัน ยังไงก็รักเธอคนเดียว

 

รักที่เธอไม่รัก ช่วยทำเป็นไม่รู้ ปล่อยให้ฉันได้รักเธออยู่เหมือนเดิมได้ไหม ไม่วิงวอนให้เธอสงสาร อ้อนวอนให้เธอมีใจ แต่อย่าใจร้ายอย่าเกียจกันก็พอ

 

เธอไม่รักฉันไม่รู้ที่เธอไม่รักฉันไม่รู้ แต่ที่รู้ฉันนั้นรักเธอมาตั้งนาน เธอไม่คิดฉันจะคิดว่าเธอคนนี้ใช่ที่ฝันเข้ากันไม่ยากเท่าไหร่

 

                    ใต้หมอนของเธอมีใครช่างประไรนั่นหมอนของเธอ 55555555555

 

ไม่ว่าเป็นที่เท่าไหร่ของเธอ เธอก็คือที่สุดเสมอไป ถ้าเผื่อเธอพอมีเหลือแม้เพียงเสี้ยวใจ จะแบ่งปันให้ฉันบ้างหรือป่าว และคนๆนึง ซึ่งไม่สำคัญ ยังเฝ้ารอสักวันของเรา แค่อยากได้ยินว่ารักสักคำเบาๆ ให้ฉันได้รึปล่าวคนดี

 

คิดถึงเธอ ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เจอ คิดถึงเธอเหลือเกิน

 

                            จะเป็นเพียงคนเดียวเสมอไป ที่ฉันฝากชีวิต ทั้งหมดไว้โดยไม่มีวันทวงกลับคืน

 

                                                                                       555555555555555

                                                                                               อะไรจะเน่าได้ปานนั้น

                                                                   พอละๆ เก็บไว้บ้างเดี๋ยววันหลังไม่มีเขียน อิอิ